Žrtveni jarci – muslimani na meti Evropskog parlamenta

Za NAP piše: Fuad Đidić

U trenutku prve iskre velikog plamena protesta u Francuskoj, Evropski parlament je posve tiho 8. oktobra 2026. godine usvojio Rezoluciju o suzbijanju islamističkog uticaja u EU.

Ovaj dokument dalekosežnih posljedica za muslimane i budući status islama u Evropi usvojen je sa čak 381 glasom “za”, 167 je bilo protiv a 15 suzdržanih.

Rezolucija je usvojena sa čak 381 glasom “za”

Iako je tekst Rezolucije napisan samo na dvije stranice i nema obavezujuću snagu za zemlje članice EU, ovaj dokument međutim, ima prijelomni značaj i, reklo bi se, historijsku težinu.

Ovo je nedvojbeno ključni trenutak kada je Evropa i službeno otvorila ili ozvaničila novu stranicu odnosa sa muslimanima koji žive ili su rođeni u zemljama EU.

Dakle, nije to onaj dobro poznati odnos EU prema imigrantima niti odnos prema marokanskim imigrantima koji su nedavno pokušali ući u špansku enklavu Ceuta, što je i bilo normalno za očekivati da bude predmet rasprava i zabrinutosti.

Međutim, na opšte iznenađenje ovdje je riječ o samim evropskim muslimanima posebno, te utvrđivanju novog mjesta i uloge islama kao religije uopšte u društvenom životu Evrope.

To je onaj paradoks koji nas zapanjuje.

U formalnom pogledu kao predlagač, iza ove Rezolucije stajao je skup narodnih stranaka desnog centra poznat kao EPP, koja, inače, čini najveću grupu u Evropskom parlamentu, a iz koje dolazi i predsjednica Evropske komisije Ursula von der Leyen.

Da je ovo u suštini projekat evropske desnice, koja vješto koristi dramatično stanje u Evropi za vlastite političke interese, govori činjenica kako su njen prijedlog žarko podržali i najdesniji Patrioti za Evropu, kao i Evropa suverenih nacija te Evropski konzervativci.

Vodeća ambicija Rezolucije sadrži se u tome što povlači crtu razgraničenja između onoga šta je islam – “koji inherentno nije politički ili neprijateljski”, kako se kaže u Rezoluciji i, onoga drugog, mnogo opasnijeg, što se ovdje naziva “politički islamizam” – koji se želi predstaviti kao zamjena za islam.

Ovaj evropski projekat “povlačenja crte” nije nepoznat niti je novina u historiji političkog odnosa prema islamu i muslimanima.

Najčešće je takva praksa završavala sa debaklom jer je s njom redovito dolazila brutalna politička represija koja je proizvodila najopasniji politički voluntarizam.

Podsjetimo samo na Sarajevski proces muslimanskim intelektualcima 1983. godine, koji je završio sa stotinama godina zatvora za nevine ljude, ali i skandalima koji su skupo koštali ondašnje vlasti.

Sa Sarajevskog procesa 1983. godine

No, ono što je bila posebno važna historijska lekcija iz ovog slučaja jeste činjenica da je Sarajevski proces uspostavio jedan politički model – kada je zemlja u problemima, onda su za to krivi muslimani.

Posve sigurno, historija se ne ponavlja, već samo ima svoje odjeke.

Tako danas Evropska unija sa brojnim problemima po istom receptu nalazi krivicu u muslimanima. Ideja da su islam i muslimani krivi za rastuće probleme Evrope ne tumači se više kao govor pojedinih ekstrema s evropskog političkog spektra. Bitna novina je u tome što iza tog narativa sada stoje sam EU i EU Parlament.

Tihim činom usvajanja Rezolucije u Evropskom parlamentu agenda islamofobije dovedena je do bijelog usijanja, i na kraju ovjerena u samom središtu političkog života Evrope – EU Parlamentu s nezamislivim konsekvencama koje iz toga slijede.

Treba znati da ovaj potez donosi promjene suštinske naravi i može da u pojedinim zemljama članicama legitimiše novi ideološki okvir.

Ne treba posebno isticati kako smo mi u Bosni i Hercegovini, posebno u vrijeme protekle agresije iz 1992. godine, na vlastitim leđima osjetili te promjene i drugačiji odnos time da je takav odnos sada legitimiran bez potrebe da se više prikriva ili pakuje u celofan slatkih riječi.

Predrasude i nepovjerenje prema muslimanima postaju dio službenog narativa i dio zakonskih okvira. Sa značajnom dozom sigurnosti mogli bismo predvidjeti da takav odnos neće okončati samo diskriminacijom, već bi u najgorem mogao voditi u getoizaciju i polarizaciju između “poželjnih” i “nepoželjnih” građana.

Ovaj proces polarizacije je stvarnost kroz koju danas prolaze Bošnjaci.

Prva stranica usvojene Rezolucije

S usvajanjem ove, našoj javnosti do danas malo poznate Rezolucije, najavljena je suštinska promjena odnosa EU prema karakteru, smislu i svrsi organizovanja građana muslimana u zemljama Evrope, što je u konačnici i bila najvažnija motivacija njenog usvajanja.

Cijela fragmentirana mreža muslimanskih organizacija registrovanih u pojedinim zemljama EU, poput građanskih muslimanskih udruženja, fondacija, kulturnih i obrazovnih ustanova, vjerskih ili dobrotvornih organizacija, univerzitetskih klubova, omladinskih aktivista ili mnogih drugih asocijacija, a koje nisu pod kontrolom države, u tekstu Rezolucije definisana je kao mjesto mogućeg “islamističkog infiltriranja”, “institucionalnog prodiranja” i “ideološke legitimizacije”.

Tekst Rezolucije govori o “Strategiji islamističkog entrizma” ili, kazano jednostavnije – u svakoj od pomenutih organizacija mogu se naći (ili se nalaze!?) vrata kroz koja nesmetano ulazi uticaj ideologije “Muslimanskog bratstva” kao samo jedne od “transnacionalnih islamističkih mreža”.

Zanimljivo je spomenuti da je nekoliko mjeseci prije usvajanja Rezolucije ambasador UAE učestvovao u pripremnim raspravama i da je tom prilikom povezao dvije glavne zemlje kao nosioce ovih mreža – Tursku i Katar, što je bila “muzika za uši” političkih protivnika ove dvije zemlje ali i refleksija podjela iz sukoba na Bliskom istoku.

U dovođenju pojedinih država u kontekst sjedišta transnacionalnih islamističkih mreža sadržana je snažna indikacija kako je evropska desnica u dosluhu sa cionistima ili njihovim podanicima stvarni idejni tvorac Rezolucije i da taj dokument prevashodno služi kao ideološko sredstvo obračuna, i u konačnici kao sredstvo ratnih pohoda.

Ocjena Turske ili Katara kao izvora svih problema, i kao glavnih krivaca za sve nedaće, samo upozorava kako će prva konsekvenca ili prvi naredni korak biti stavljanje ili povezivanje ovih zemalja s listom “terorističkih organizacija”.

U tom kontekstu nikada nije sigurno koje još zemlje, ukoliko budu prepreka u realizaciji izraelskog ekspanzionizma ili ostvarivanja predominacije ideologije kršćanskog fundamentalizma mogu biti uhvaćene u “mrežu krivnje” i prikladno stavljanje na takvu “listu za odstrjel”.

No, šta bismo trebali iz svega izdvojiti kao posebno zabrinjavajuće?

Poruka Rezolucije odražava poguban narativ kako je svako političko organiziranje evropskih muslimana “trojanski konj islamizma” i kako je to organizovanje uvijek predmet sumnje i sigurnosnog opreza.

Na toj osnovi ruši se svaka pomisao o političkom organizovanju muslimana i odriče im se bilo koji stepen političke doraslosti ili zrelosti. Sukladno tome, svaka vrsta samoorganizovanja muslimana, prema tekstu Rezolucije, trebala bi biti predmet nadzora i kontrole.

Ova Rezolucija pripremila je politički narativ kojim je evropska desnica masovne demonstracije u brojnim evropskim centrima prikazala kao djelo muslimanskih osvajača koji su u savezu sa ljevičarskim snagama u zemlji.

Tako je skrenuta pažnja od pravih problema ekonomskog pada, katastrofalnog stanja u obrazovanju, stanovanja ili drugih socijalnih problema i usmjerena je na muslimane i “crveno-zelenu” koaliciju.

Nije prošla niti sedmica od usvajanja Rezolucije a Trump je izjavio: “Francuska gori!”, i ovdje nije riječ o školama nego o “islamu koji želi preuzeti vlast”.

“Komunistički ‘crveni’ i islamistički ‘zeleni’ nemaju ništa zajedničko osim zajedničkog neprijatelja – judeo-kršćanskog, kapitalističkog, slobodnog Zapada, predvođenog SAD-om, rekao je Mike Gonzalez, viši saradnik u nama dobro poznatoj Heritage Fondaciji. On je ponovio sličnu poruku koju je nedavno Bošnjacima poslao Max Primorac iz iste Fondacije kada je rekao: “Prestanite tlačiti svoje kršćanske susjede (Daily Signal) i demontirati njihove zajednice”.

Ma koliko da ova Rezolucija stoji na slabim nogama, njen sadržaj daje osnovu domaćim diktatorima poput rasistički histeričnog Dodika da svoje zahtjeve za raspad zemlje tj. “mirno razdruživanje” opravdava krivnjom muslimana, Bošnjaka.

Dodik u društvu s Vučićem

Osovina raspada sa SNSD-om na čelu već je napravila taj temeljni preokret kada je muslimane transformisala u glavne krivce kako bi neutralisala vlastiti neofašistički narativ. Zbog njih ne funkcioniše ništa u ovoj zemlji, ni Sud, ni Tužilaštvo, niti CBBiH, kao što se ne može otvoriti ni most koji je već izgrađen… ponavljaju Dodikovi propagandisti.

Rezolucija EU daje krila takvima da nastave širiti strah od muslimana i gnjev javnosti usmjeravati na muslimanske zajednice kako bi odvratili pažnju od vlastite ekonomske i političke propasti.

Međutim, ovaj dokument govori kako su političkim elitama u Evropi radi očuvanja vlasti potrebni krivci koje je 2026. pronašla u muslimanima, a nekada davno 1940-tih godina u Jevrejima.